بی تو هرگز

قصه ی من

miladtak — Sun, 01 Jun 2008 09:44:18 GMT

از کجا آغاز کنم بیان قصه ای را که گویای عظمت و شکوه یک عشق باشد

حقیقتی ساده از عشقی که او برای من به ارمغان آورد . او همانند باران بهاری

که زمین را به سطحی درخشان مبدل می سازد به دنیای من راه پیدا کرد.

. وزندگیم را درخشان ساخت و به دنیای خالی من مفهوم بخشید

بارها در تنهایی خود می گفتم که او قلب مرا لبریز عشق خواهد کرد

او مرا با آوای فرشتگان و باتخیلات نیالوده او روح مرا از عشقی والا

و بیکران سرشار کرده آنگونه که هرکجا می روم تنها نخواهم ماند

.با وجود او چگونه می توانم تنها باشم

راستی این عشق تا چه هنگام دوام خواهد یافت

آیا می توان عمر عشق را با مبنای روز و ساعت سنجید؟

اکنون جوابی ندارم .

پ : ن

ولی چرا اینقدر انسان ها بی احساس هستند و به عشق به یه وسیله

برای بازی با احساسات دیگران نگاه می کنند. مگه عشق کلمه مقدسی نیست

پس چرا اینقدر در وجود جوان های ما بی ارزشه ؟

دنیا را داریم وقتی همدیگر را داریم

miladtak — Wed, 21 May 2008 05:10:18 GMT

بر گرفته از زندگي خانواده بوسكاليا خواندنش و نتيجه گيري از آن خالي از لطف نيست .

بعضي وقت ها پدر مي آمد و پشت ميز بزرگ آشپز خانه كه يه عالمه يادگاري رو آن كنده بوديم

مي نشست و مي گفت : « گوش كنيد بچه ها ! ديگه هيچي نداريم و بايد با يكديگر كار كنيم

تا خانواده بتونه ادامه بده .

و خدا مي داند چه سعادتي بود با هم كار كردن و با هم رنج بردن ! چه سعادتي بود كه پدر و مادرمان به

جاي اينكه تو انبار قايم بشوند تا نگذارند ما بفهميم قضيه چيست و از زور و اضطراب خفه بشويم ، صاف

و پوست كنده به ما مي گفتند كه بايد به هم كمك كنيم تا خانواده بنواند به بقاي خود ادامه دهد . آن

وقت كار اصلي ما شروع مي شد .

خواهرم مي رفت و آشغال سبزي هاي مغازه سبزي فروشي را از او مي گرفت تا به كساني كه توي خانه

هايشان خرگوش نگه مي داشتند بفروشد . من از اين خانه به آن خانه دوره راه مي افتادم و مجله مي

فروختم و خيلي چيزا ياد مي گرفتم . بعضي ها در خانه هايشان را محكم به رويم مي بستن و به من بد و

بيراه مي گفتن و اين خيلي خوب بود . همه چيز تا وقتي كه انسان قصد يادگيري دارد خوب است و

مادر هميشه مي گفت :« همه چيز رو به راه است تا باغچه را داريم غم نداريم » و ما همه با هم

مي گفتيم « آه باز هم كلم ؟ » و روده هايمان مي تركيد و معده هايمان كش مي آمد و يادمان مي رفت

كه گرسنه هستيم ، ولي با هم بودن و با هم كار كردن كيف عجيبي داشت . ما از خانه بيرون مي رفتيم

تا هر كاري كه از دستمان بر مي آيد براي نجات خانواده از كسادي انجام دهيم و وقتي به خانه بر مي گ

گشتيم ، انتظار داشتيم مادر جلوي ما نان و كلم بگذارد و بعد مي ديديم كه سفره شاهانه اي را برايمان

چيده . پدرم مي گفت: « موضوع چيه ؟ ديوونه شده اي ؟ » و مادر مي گفت :« ديروز ، چك باطله

است و فردا سفته برگشتي . چك نقدي يعني امروز ! » و ما مي نشستيم و خودمان را با غذا خفه

مي كرديم . مادر مي گفت : ديگه از اين غذا ها گيرتون نمي ياد دنيا رو دارين خرج كنين و معطل

نكنين .

و ما واقعا دنيا را داشتيم چون همديگر رو داشتيم و مي توانستيم هر روز آن قدر بخنديم كه از زور

خنده ريسه برويم .

پ . ن : چه خوبه ادم ها هميشه به كم ترين چيزا ها و در همه حال و شرايط قناعت داشته باشه خدا رو شاكر باشه . اگر قناعت نتواند چشم آدم دنيا دوست را پر كند بالاخره خاك گور پر خواهد كرد خاك گور چشم همه را پر خواهد كرد پس اين همه حرص و آزو زياده خواهي و زياد طلبي چه معنا دارد ؟

خنده ات را از من مگیر

miladtak — Wed, 14 May 2008 16:25:18 GMT

تنها چراغي كه در اين شهر خاموش است
چراغ خانه ي من است، اي دوست
تو چراغ خانه ات را خاموش مكن
تنهايي هجوم مي آورد به خانه ات...

بايد خنديد، در اين جهان پر از درد، رنج، غم و تشويش جز خنده راهي ديگري نيست، غصه و رنج خود درد ديگريست كه هميشه در زندگيمان جريان دارد. هر بار كه درد و رنج هايمان زياد ميشود و هر بار كه مجالي ميدهيم به رنجها و دردها بجاي اينكه گرهي باز شود يا رنج بيشتري گره ديگري بر مشكل خود مي زنيم.
آنهاي كه در همه حال مي خندند و دنيا را آنطور كه هست شناخته اند با رنج و درد راحتتر كنارمي آيند، خنديدن خواه فطري باشد خواه بر اثر سختي و رنج باشد كار بزرگي است و در زندگي اجتماعي ما مقام بزرگي دارد، آنهاي كه ميخندند و از نور خنده خود بر دلهاي گرفته و غمگين مي تاباند و دلهاي غمگين را شاد مي كند حق بزرگي بر گردن ما دارند. بايد در خوشي و غم خنديد زيرا با روي باز و لب خندان انسان زودتر به مقصد ميرسد. (يه بزرگي مي گفت بخنديم اما با ديگران بخنديم نه بديگران...!)

در اين شهر دود گرفته
آسمان دل من ابريست
گاهي غباري پراكنده
و گاهي نوري درخشان
من مانده ام
بين اين غبار و نور...

توي اين دنيا آنقدر موضوع خنده آور هست كه احتياجي به دست انداختن و كوچك شمردن افراد نداريم براي خنديدن، ولي بايد خوب حواسمان به اطرافمان باشد، براي خنديدن دليل لازم نيست، چيزهاي مضحك توي اين دنيا زياد هست، سياست، اقتصاد، جامعه، توي هر جايي كه نگاه كني دليلي براي خنده وجود داره، اما لطيف ترين و نجيب ترين و قشنگ ترين خنده؟ خنديدن و شادي كردن اون كسي كه امروز به يكي خوبي كرده، دست يكي رو گرفته و كمكش كرده و هنوز به هيچكس نگفته به هيچكس...!

پ ن : رنج را بايد پذيرفت، رنج جزو زندگي ماست. ما اجازه نداريم از زندگي سوال كنيم،زندگي همين است. آنچه نبايد از ياد برد اين است كه در شان يك انسان زندگي كنيم و مثل يك انسان عمل كنيم و مثل يك انسان رنج بكشيم.

miladtak — Thu, 08 May 2008 11:10:37 GMT

سلام خدمت تمامی دوستان

با نام و یاد خدا این وبلاگ از این به بعد شروع به کار خواهد کرد .